Am a wurden – Wendy Vanselows friesische Kolumne

Min foomen saad leetst tu mi, dat ik ei muar sai mut, dat hör kuusine min NICHTE as. Ham skal diar jo hal en betj spikeliare, wan jongen sowat sai; wat skul det bedüüde? Woorskiinelk wul hat mi gans för ham alian haa an näämen ööders skul frinjer tu mi wees, tutmanst ei so, dat ham det mä en wurd benääm koon. Klaar. Ik saad sodenang tu min foomen: „Dach, dach, hat as min nichte, man dü, dü beest min DOOTJE (wat ik natüürelk üüb sjiisk saad: meine Tochter). „Aa, Tochter, det wurd smääkt gud!“ määnd min foomen an weder skul ik auerlei. „Smääkt en betj efter Kuchen an Torte, ei?“ fraaget ik. „Ja, jüst!“ AHA! At stemet jo dach, wurden koon ään gud of ring smääk.




Tekst an bil:
Dr. Wendy Vanselow,
Christian-Albrechts-Universität zu Kiel, in Zusammenarbeit mit dem Nordfriisk Instituut, Bräist/Bredstedt